Array ( ) wypracowania, żarty, wiersze - bloog.pl
Bloog Wirtualna Polska
Są 1 094 053 bloogi | losowy blog | inne blogi | zaloguj się | załóż bloga
Kanał ATOM Kanał RSS
Kategorie

Wypracowania

piątek, 25 września 2009 16:34

3. Jakie problemy podejmuje Księga Hioba?

 

            Hiob żył w kraju Hus, był wiernym i sprawiedliwym czcicielem Boga. Bóg zaś pozwolił szatanowi wystawić wiarę Hioba na próbę. Hiob zostaje pozbawiony majątku, umierają mu dzieci, dotyka go trąd, lecz jest on cały czas wierny Bogu.

            Księga Hioba należy do pism mądrościowych, jest dramatem poetycko-filozoficznym. Utwór ten podejmuje problem niezawinionego cierpienia, stara się dociec dlaczego człowiek cierpi, jeśli nie popełnił grzechów? Z księgi Hioba wynika, że cierpienie nie jest karą za grzech. Bóg ma swoje plany, nie są one zrozumiałe dla człowieka, który winien je przyjąć z pokorą. W konsekwencji powstaje inny problem, a mianowicie: czy warto być niewinnym i wiernym Bogu? Z księgi Hioba wynika, że tak, bo choć niewinność nie przynosi wolności od cierpienia, to daje „spokój w cierpieniu", będący udziałem niewinnie cierpiącego. Autor księgi podkreśla także indywidualizm Hioba, który Reprezentuje  indywidualną odpowiedzialność człowieka wobec Boga, przedstawia osobisty dramat człowieka walczącego o swoją wolność.

            Dlaczego na niewinnego człowieka spada cierpienie? Dlaczego kara nie dotyka przestępców? Czy warto być bezgrzesznym, skoro to nie gwarantuje szczęścia? Takie właśnie problemy podejmuje Księga Hioba. Zawiera ona najdawniejsze, ale wciąż aktualne wątpliwości człowieka. Aby dać odpowiedź, odwołuje się do postawy pełnego zaufania, pogodzenia się z faktem, że nie można do końca zrozumieć wyroków Boga i -  jeśli człowiek nie ma sobie nic do zarzucenia, - to odnajdzie spokój w cierpieniu.

 

4. Omów kompozycję i wymowę „Hymnu o miłości".

 

„Hymn o miłości" to inaczej Pierwszy list św. Pawła do Koryntian. Święty Paweł początkowo był wrogiem chrześcijan, ale został nawrócony i jako misjonarz głosił naukę Chrystusa. Żył w I w. N. E., jest autorem głównych Listów Nowego Testamentu. Przedstawiany jako postać niepozorna: nieduży, łysy - jest męczennikiem, został bowiem ścięty mieczem podczas prześladowań w Rzymie Nerona. Jego utwór pt. "Hymn o miłości" to wielka pochwała miłości, jej opis, a nawet próba definicji. „Cymbał brzmiący" to człowiek pozbawiony miłości. Obelga ta pokazuje jak wielką wartość ma miłość.

            „Hymn o miłości" wielbi i chwali miłość poprzez odwoływanie się do określeń abstrakcyjnych, psychicznych, do wartości niematerialnych. W niematerialnych części hymnu autor dowodzi potęgi miłości poprzez zaprzeczenia. Dar proroctwa, męczeństwo, ubóstwo, nawet wszelka wiedza i wiara przenosząca góry niczym są, gdy nie ma miłości. II część utworu to pełen uwielbienia opis uczucia. Miłość jako uczucie szczególne nie zazdrości, nie szuka poklasku,  jest cierpliwa i potrafi wszystko przetrzymać. Zamknięcie hymnu słowami: „Tak więc trwają, wiara, nadzieja, miłość - te trzy: z nich zaś największa jest miłość" jeszcze raz potwierdza rangę uczucia.

            Echo hymnu zabrzmi w późniejszych dziełach: w słowach św. Augustyna - „Kochaj i czyń co chcesz", oraz w romantycznych uniesieniach, bo przecież romantycy, tak jak św. Paweł  wyżej postawili moc miłości niż wiedzy.

 

 

 

 


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (1) | dodaj komentarz

Wypracowania

piątek, 25 września 2009 16:30

1.   Czy można powiązać z dziejami rodu Labdakidów pojęcie fatum i ironii tragicznej?

 

Słynny mit rodu Labdakidów należy do mitów genealogicznych, gdyż przedstawia dzieje rodu Lajosa, nieszczęśliwego króla Teb, syna Labdakosa. Wyrocznia ostrzegła Lajosa, że zginie on z ręki swojego syna, Edypa, który potem ożeni się z własną matką, Jokastą. Laos usiłował zapobiec tym wypadkom, lecz na próżno. Wyrzucony i okaleczony Edyp nie zmarł, lecz wychował się w królestwie Koryntu, które uważał za swoją ojczyznę. Jako młodzieniec udał się do wyroczni delfickiej, która ostrzegła go oczywiście, że zabije swego ojca i ożeni się z matką. Oddalając się od Koryntu, aby uniknąć przepowiedni, Edyp właśnie - jak na ironię - wypełnił ją. W wąwozie górskim wdał się w kłótnię z napotkanym podróżnym. Zabił go. Okazało się, że był to jego ojciec - Lajos. W Tebach z kolei Edyp rozwiązał zagadkę Sfinksa i w nagrodę pojął za żonę Jokastę, nie wiedząc, że jest ona jego matką. Edyp miał z Jokastą dzieci: Polinejkesa, Eteoklesa, Antygonę i Ismenę, lecz nad królestwem zapanowała klątwa. Przyczynę nieszczęścia wyjaśnił Tejrezjasz - oskarżył Edypa o ojcobójstwo i kazirodztwo. Edyp wykłuł sobie oczy, a Jokasta powiesiła się. Rządy w Tebach objęli synowie Edypa. Mieli oni co rok wymieniać się na tronie. Eteokles jednak nie dotrzymał słowa, więc Polinejkes znalazł sojusznika, napadł na Teby i wyniku wojny zginęli obaj bracia. Kreon, nowy król Teb wydał zakaz pochowania zwłok zdrajcy Polinejkesa. Antygona nie usłuchała rozkazu, za karę poniosła śmierć.  

Pojęcie fatum i ironii tragicznej jest powiązane z mitem rodu Labdakidów. Całość dziejów Edypa i jego rodu, to jakby obraz skonstruowany na potwierdzenie tezy, iż nie unikniesz swojego losu, to co przepowiedziała wyrocznia, musi się spełnić i nie ma od tego ucieczki, nawet jeśli przyszłość uchyli rąbka tajemnicy. To właśnie fatalizm, konieczność i nieodwołalność wypadków, które mają nastąpić. Laos wiedział, iż syn ma go zgładzić, więc pozbył się go. Edyp wiedział, że zabije ojca, więc porzucił swoich domniemanych rodziców, aby, o ironio! Napotkać na drodze prawdziwego rodzica, skłócić się z nim i zabić go. Pojęcie fatum oznacza właśnie przeznaczenie. Ironia tragiczna to natomiast nieszczęśliwe zbłądzenie bohatera, które polega na zderzeniu rzeczywistej sytuacji bohatera z tym, co wie on na własny temat, np. popełnia zbrodnię, czyn, który wynika z niewiedzy. W naszym micie, przykładem ironii tragicznej jest moment, kiedy Edyp zabija Lajosa i żeni się z Jokastą, nie wiedząc, że są to jego rodzice, a  przecież, przecież uciekł z Koryntu, aby uniknąć spełnienia przepowiedni.

 

2. Konflikt Antygona - Kreon i jego uniwersalna wymowa.

 

            W utworze tym ma miejsce konflikt tragiczny, polegający na istnieniu przeciwstawnych racji. Jest to spór zasad i poglądów bohaterów. Kreon jako prawowity władca Teb, wydał zakaz grzebania i opłakiwania zwłok Polinejkesa, wychodząc ze słusznego, poniekąd, założenia, że Polinejkes to zdrajca i jako, że sprowadził wroga na ojczyste miasto, powinien być ukarany. Antygona natomiast nie usłuchała zakazu i pogrzebała zwłoki Polinejkesa. Kierowała się ona względami moralnymi, pochowała ciało swojego brata. Kreon dowiedziawszy się o jej zbrodni, postanowił kontynuować stare przekonania i chociaż Antygona jest jego krewną, nie zmienił swojej decyzji i chciał ją żywcem zamurować w piwnicy. Nie liczył się nawet z uczuciami syna, który był narzeczonym Antygony. Pod wpływem argumentów wróżbity, Tejrezjasza, Kreon każe uwolnić Antygonę, ale Ona popełnia samobójstwo. Antygona umarła w przekonaniu o swojej racji. Przedłożyła Ona prawa boskie nad ludzkie i podporządkowała swoje życie wartościom, które uważała za słuszne i ważne. Była wierna swemu sumieniu i kierowała się miłością braterską.

            Antygona musi dokonać wyboru między dwoma racjami, z których obie są równie ważne i sprzeczne ze sobą. Jako kochająca siostra, wierna prawu boskiemu, czuje się zobowiązana do pochowania i uczczenia zwłok brata Polinejkesa. Jeśli tego nie zrobi, nie tylko ciało zmarłego zostanie pohańbione, lecz wg wierzeń religijnych Greków dusza Polinejkesa nie zazna spokoju. Z kolei, z drugiej strony, Antygona wejdzie w konflikt z prawem państwowym, gdyż Kreon zakazał pod karą śmierci pochować Polinejkesa, uznając go za zdrajcę. Antygona wybierze  prawo boskie i wypełni obowiązki siostry, kochającej zmarłego brata. Poniesie za to śmierć.

            Nieśmiertelność tego dzieła polega na tym, iż autor tragedii ukazuje ludzkie konflikty i motywy postępowania ludzi, które przetrwały wiele stuleci i jeszcze dziś są aktualne. Wciąż żywy jest konflikt pomiędzy dobrem społecznym a dobrem jednostki, wciąż istnieje walka o władzę, zjawisko zdrady i dochodzenia swoich praw, zderzenia sfery uczuć i obowiązku.

 

 

 

 

 

 

 

 

 


Podziel się
oceń
0
0

komentarze (0) | dodaj komentarz

sobota, 19 kwietnia 2014

Licznik odwiedzin:  366  

Kalendarz

« kwiecień »
pn wt śr cz pt sb nd
 010203040506
07080910111213
14151617181920
21222324252627
282930    

Archiwum

O moim bloogu

domowe wypracowania, wiersze do pamiętnika, żarty.

Głosuj na bloog






zobacz wyniki

Wyszukaj

Wpisz szukaną frazę i kliknij Szukaj:

Subskrypcja

Wpisz swój adres e-mail aby otrzymywać info o nowym wpisie:

Statystyki

Odwiedziny: 366
Wpisy
  • liczba: 2

Lubię to